شبکه های اجتماعی و ایجاد جامعه نمایش و تماشا

گروه غرب از نگاه غرب خبرگزاری فارس: حادثه تکان دهنده تیراندازی روز جمعه درون کرایست چرچ {علاوه بر ابعاد نژاد پرستانه و ضد مسلمانان آن که توسط ایدئولوژیهای غربی تغذیه می شود و باید قبل از هر چیز از این زاویه مورد تحقیق قرار بگیرد} ولی از یک جنبه دیگر نیز قابل توجه هست: استفاده کردن از فناوری استریم کردن کلیپ ازبرای پخش کلیپ هولناک تیراندازی که به صورت اول شخص تهیه شده بود درون شبکه های اجتماعی.
درون این کلیپ که به شدت آزار دهنده هست، تیرانداز به سمت مسجد النور رانندگی می کند، از اتومبیل پیاده می شود، به سمت مسجد می رود، با شلیک گلوله چند نفر را نقش بر زمین می کند و پس از صحنه خارج می شود و به سمت اتومبیلش بازمی گردد.
استفاده کردن از فناوری شبکه های اجتماعی و استریم کردن کلیپ،  نشان از این دارد که این هجوم با بسیاری از حوادث تروریستی دیگر فرق دارد. این شکلی از «جنایت نمایشی» خشونت آمیز هست. به این معنی استریم کردن کلیپ یکی از اجزای اساسی خود خشونت محسوب می شود نه عنصری به نوعی تصادفی درون حاشیه این جنایت یا یادگاری از افتخار و پیروزی که عامل هجوم بعدا دوباره آن را تماشا کند.
درون گذشته تروریسم بر اساس آنچه که «صحنه ترور» نامیده می شد کارآیی پیدا می کرد، به این معنی مستلزم آن بود که رسانه ها ازبرای به نمایش گذاشتن خشونتی که گروهی خلق کرده بودند، گفته دهند. این روزها کار ازبرای عاملان این قبیل حملات بسیار آسان تر شده که هم نمایش مخوف از خشونت را بیافرینند و هم خودشان آن را به طور گسترده ای توزیع کنند.
درون عصر شبکه های اجتماعی که عمدتا تماشا آن را به پیش می برد، همه ما  نقشی بر عهده داریم که باید ایفا کنیم تا مطمئن شویم که تروریست ها بابت جنایاتشان با کلیک کردن های ما پاداش نمی گیرند.

نقش شهرت طلبی درون جنایات نمایشی 
 ویدئوهای جنایات نمایشی پیشینه ای تراژیک و اخیرا تازه دارند که استفاده کردن از استریم کردن کلیپ و خدمت ها ویدئویی شبکه های اجتماعی بخشی از تاکتیک های آنها محسوب می شود.
ازبرای مثال درون سال ۲۰۱۷  ویدئوی قتل شنیع یک مرد سالخورده درون اوهایو روی فیس بوک قرار داده شد و شکنجه مردی دارای معلولیت درون شیکاگو به صورت استریم پخش شد. درون سال ۲۰۱۵ قتل دو روزنامه نگار همزمان هم به شکل پخش تلویزیونی و هم استریم کلیپ پخش شد.
گیدئون لیچفیلد روزنامه نگار آمریکایی درون مورد حادثه سال ۲۰۱۵ نوشت که قاتل: «تنها نمی خواست مرتکب قتل شود، می خواست دیگران با توجه خود، پاداش این عمل وی را بدهند.»
جنایات نمایشی را می توان از شیوه حملات تروریستی سنتی و کار تبلیغاتی نظیر ویدئوهای دارای خشونت های افراطی که گروه داعش درون سال ۲۰۱۴ منتشر می کرد متمایز دانست.
رسانه های تبلیغاتی معمول که  خشونت از مشخصه های آنهاست، از یک نمایش دراماتیک ازبرای افزایش توجهات و انتقال پیام گروه استفاده کردن می کنند. 
مثلا استیو استفنز قتل قربانی سالمند خود را که به شکل تصادفی انتخاب کرده بود، به انتقامجویی خود به خاطر شکست درون رابطه عشقی اش مرتبط کرده بود. وی درون ویدئوی خود به یک فرد کاملا غریبه شلیک کرده بود. به نظر می رسید که عامل انگیزه قسمت وستر فلاناگان درون قتل شنیع دو روزنامه نگار، خشم و عصبانیتش به خاطر اخراج شدن از همان شبکه بود.
البته هجوم کرایست چرچ یک قتل گروهی بی رحمانه و طراحی شده علیه مسلمانان نیوزیلند بود و به سادگی می توان دراین اتفاق ارجاعاتی روشن به ایده های برتری خواهانه سفیدپوستان را مشاهده کرد.

پاداش دادن نمایش
پلتفرم هایی چون فیس بوک، اینستاگرام و یوتیوپ از چهارچوبی قدرت می گیرند که نمایش و تماشا را تشویق می کنند، پاداش می دهند و می آفرینند. کسانی که ویدئوهای مربوط به گربه ها را پست می کنند، این اشتهای به سرگرمی را تغذیه می کنند، ولی افراد جانی نیز همین کار را انجام می دهند.
به گفته جرم شناس انگلیسی مجید یار فضای رسانه های تازه شکل های متفاوتی از جنایت نمایشی را خلق کرده اند. این نمایش ها  از نظر شدت بیشتر شده اند و کلیپ های مجرمانه ای که ویدئوهای « happy slapping» نامیده می شوند همچون ویدئوهای تعرضات جنسی خشن درون میان جوانان دست به دست می شود. هجوم گذشته تداوم موحش این گرایش هست که  بر اساس نوعی جلوه گری و میل به شناسایی شدن به عنوان یک نمایش دهنده خشونت، روندی قابل پیش بینی هست.
جین اودرای پژوهشگر  که پیرامون نقش فضای رسانه ها  درون تیراندازی های مدارس تحقیقاتی انجام داده، ادعا می کند که ما «درون یک جامعه نمایش و تماشا زندگی می کنیم که مرتبا مردم معمولی را به «ستاره» تلویزیون های ریالیتی یا وب سایت هایی مثل فیس بوک و یوتیوپ تبدیل می کند.»
الهام قسمت جنایات نمایشی توجهی هست که به ناگزیر به آرشیو آنلاینی مبذول می شود که آنها پیش و درون طول یک رخداد به شکل گیری آن کمک می کنند.

همه ما نقشی بر عهده داریم که باید ایفا کنیم
جنایت نمایشی نشان دهنده نوع متفاوتی از فعالیت مختص فناوری و پدیده اجتماعی شبکه های اجتماعی هست که همان رویه تاریک تصادفی خدمت ها استریم زنده ویدئویی باشد.
مجید یار می گوید به جای نگران کردن خودمان با استدلال های قدیمی دراین باره که آیا خشونت رسانه ای می تواند موجب رفتار جنایی شود یا خیر، باید تمرکز خود را روی این موضوع بگذاریم که چگونه تکنیک ها و سیستم های پاداش دهی ازبرای عرضه خودمان درون حضور مخاطبان آنلاین، درون واقع جزئی محوری از این حملات به شمار می مسیر.
ما باید امیدوار باشیم که شرکت های شبکه های اجتماعی درون فیلتر کردن محتوای خشونت آمیز درست عمل کنند، ولی تا زمانی آنها این کار را انجام دهند، باید درمورد رفتار خودمان هنگام حضور درون فضای اینترنت بیشتر تامل کنیم. همانصورت که به انواع محتوا درون پلتفرم های اجتماعی علاقه مند می شویم و آنها را به اشتراک می گذاریم، بیایید فکر کنیم که چگونه فعالیت های ما می تواند درون ایجاد یک جامعه نمایش و تماشا درکلیت خود نقش ایفا کند، جامعه ای که الهام قسمت مرتکبان / تولیدکنندگان آتی ویدئوهای جنایات نمایشی می شود. بیایید بر این اساس مسئولانه تر عمل کنیم.
نویسنده: استوارت ام. بندر  (Stuart M Bender) مدرس زیبایی شناسی دیجیتال خشونت درون دانشگاه کورتین
منبع: yon…ir/QGwd5

انتهای پیام. 

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *